ONE YEAR FLY

Bij aankomst in Nepal voelde ik direct de laag die India op mij had aangebracht afbrokkelen. Na een maand van overprikkeling van al mijn zintuigen wist ik dat het hier anders zou worden. En dat was het ook. Nepal is een prachtig land, vanaf de hooggebergtes in het noorden tot de sub-tropische wouden in het zuiden.

Nepal is zeer geschikt voor een actieve vakantie. En wij konden wel wat beweging gebruiken na ons een maand volgepropt te hebben met curry’s in India. Vanuit Pokhara deden wij een 5 daagse trekking door het Annapurna gebergte waarna we direct doorgingen op een tweedaagse rafting tocht. Tijdens deze tocht maakte ik weer kennis met mijn grote vrienden, de Israeli’s, zoals ook al in Argentinie trekken zij in grote groepen rond. Blowend, trommelend en regels negerend (terwijl ik dit schrijf in een restaurant zit een Israelische vrouw haar kindje te verschonen op de gedekte tafel naast mij). Mijn vooroordelen werden bevestigd toen ‘s morgens om 9 uur de hele groep Israeli’s zat te blowen om vervolgens met hun raft tegen de rotsen over de kop te slaan omdat niemand op zat te letten.

Na het raften reden wij op het dak van een lokale gammele bus richting Chitwan, waar wij met een gids te voet de jungle in gingen om wildlife te spotten. Jaarlijks sneuvelen enkele toeristen doordat een woeste neushoorn ze aanvalt. Wij kregen instructies om in geval van een aanval zigzaggend rond te rennen, onze kleren uit te trekken en een boom in te klimmen. Dit had dus een mooi verhaal kunnen worden, maar helaas, geen woeste neushoorns. Wel kwamen wij, kruipend door de struiken, in de buurt van een fors neushoorn mannetje.

Na een ochtend-bad met olifanten vertrokken wij naar Kathmandu. Na een mooie, hobbelige en licht oncomfortabele rit door valleien en langs afgronden zagen wij Kathamandu te voorschijn komen uit de smog waarin hij verhuld is. Aangezien het enige voordeel wat ik zie in grote steden is dat je er weer even kan genieten van een Westerse maaltijd, hebben wij onze backpack gepakt om 6 dagen door de vallei rond Kathmandu te hiken. Slapend in kleine bergdorpjes en foto’s makend van op het land werkende vrouwen.

Bij terugkomst in Kathmandu kregen wij ons paspoort terug met een visum voor China (en Tibet). Na een hoop overwegingen hebben wij besloten om toch naar Tibet te gaan, de Chinese regering maakt het je niet makkelijk. Je mag enkel met een groep en gids door Tibet reizen, en de kans bestaat dat China ons geen visum geeft wanneer wij Tibet verlaten (wij willen daar 6 weken reizen). Momenteel lezen wij de autobiografie van de Dalai Lama, zeer indrukwekkend om te leren over de omstandigheden in Tibet. Ik ben zeer benieuwd wat wij van het echte Tibet te zien krijgen.