ONE YEAR FLY

Ik zou natuurlijk kunnen schrijven over alles wat we in Vietnam hebben gedaan. De witte stranden, onze eerste duiken deze reis. De noodles die we aten, zoals altijd met dubieus vlees. De bevolking, die ons deed denken aan de Chinezen, maar dan niet rochelend. Of ik kan uitleggen waarom we toeristen-moe zijn en nooit meer met een tour mee willen.

Net als in de andere verslagen zou ik weer een overzicht kunnen geven van mijn indruk van het land, met het nodige sarcasme. Maar deze keer laat ik het land voor zichzelf spreken, en zal ik jullie een indruk geven van onze reis door een paar dagen Vietnam uit ons dagboek te citeren. En je zal merken dat wij niet diep op alle oninteressante details ingaan en er nog altijd wat te lachten valt:

12 januari
Morgen gaan we naar de Mekong-Delta…met een tour!!! Dit bleek goedkoper dan zelf die richting op te gaan met de bus. Alles en iedereen probeert te verhinderen dat wij zelfstandig reizen. Alle hotels en reisbureaus zeggen dat er geen bussen zijn of hebben een ander excuus. We hebben de strijd opgegeven en gaan voor 7 euro mee met de tour morgen :S

13 januari
Vanaf het moment dat we de tourbus instappen hebben wij spijt. De 2 uur durende rit liep een uur uit vanwege een verplichte tussenstop bij een blinde kleermakersgilde, dovenmassagecentrum, lilliputter kermis of een lepra-lama rodeo. Wij zullen het nooit weten, want wij kwamen de bus niet uit. Een uur later liepen we met onze backpack op de rug en het zweet in onze bilnaad. Het kattengejank van de Mekong Delta band tijdens de Fruit Experience workshop vrolijkte ons niet op (al hebben we wel heel hard gelachen toen ze hun DVD kwamen verkopen). Hierna was het tijd voor het hoogtepunt van de dag: De jungle boottocht duurde helaas maar 5 min. wegens tijdgebrek. Gelukkig was hierna nog wel tijd voor de coconut candy workshop, met een slang om je nek, terwijl we honingthee dronken. De logica van al deze onderdelen samen is ons geheel ontgaan. Eindelijk worden wij als enige de tour uitgezet op onze bestemming Mytho! Terwijl de rest doorgaat bestellen wij een ijskoffie, vinden een goedkoop hotel en maken leuke foto’s in de straatjes waar mensen ons toelachen. Laatste minpuntje van de dag is dat ’s avonds de boiler in de badkamer ontploft.

14 januari
Na een beperkte nachtrust ( de hoteleigenaar kwam om 05.00 de boiler nog een keer checken) probeerden we de bus te nemen naar Cai Be. Wachtend op de bus vertelden een hoop mensen ons in gebrekkig Engels dat de bus niet reed. Voor teveel geld wilden 2 mannetjes op scooters ons wel brengen. Terwijl we over de snelweg reden werden we ingehaald door de bus naar Cai Be. Aangekomen in Cai Be liepen we een half uur rond om een hotel te vinden. Onderweg stopten wel wat mannetjes op scooters om ons te helpen, maar zij kregen een boze blik. ’s Avonds verknipten we onze 2 klamboes die nooit over de bedden passen, en maakten hiervan een mega klamboe met een driepunts ophangsysteem. Wie weigert anti-malaria medicatie te slikken moet toch zijn preventieve verantwoordelijkheden nemen. Minpuntje van deze kamer was dat de ventilator na een half uur wat vonken gaf en ermee ophield.

15 januari
Om 06:30 stonden we bij het haventje van Cai Be, klaar om een goede deal te sluiten om de floating market te bezoeken. Na een half uurtje fors onderhandelen mochten we op een bootje voor een uur voor 6 euro (relatief veel voor mensen met een gemiddeld daginkomen van 7 euro). Op de markt zagen we met name veel slapende mensen ( geen verassing in Azië) en een hoop watermeloenen. 30 minuten na vertrek waren we alweer op ons beginpunt, de kapitein kreeg een hoop gescheld en de helft van het geld van ons. Hierna waren we klaar met Cai Be en klaar om te vertrekken naar Can Tho. Aangekomen bij de snelweg vertelden mannetjes op scooters ons dat de bus niet reed, en stuurden langskomende bussen weg. We liepen 50 meter door waar een aardig mannetje met Parkinson ons wel wilde helpen, twee stoeltjes voor ons neerzette en de bus voor ons stopte. Met herwonnen vertrouwen in de mensheid liepen we naar de bus, waar het mannetje 5 euro vroeg voor zijn hulp. We weigerden, de bus reed weg en het mannetje sloeg boos naar ons met zijn wandelstok trillend in de lucht terwijl wij weer 50 meter doorliepen. Eindelijk stopte een bus voor ons en vroeg teveel geld, dit wisten we te halveren tot een redelijke prijs. Eenmaal in de bus vond de chauffeur dat onze backpacks ook passagiers waren, en verdubbelde de prijs weer. Wij weigerden en de hele bus met lokale mensen moest hard lachen terwijl de chauffeur onverstaanbare dingen naar ons riep. Aangekomen in Can Tho waren we helemaal klaar met liegende mensen en oplichters, bij aankomst in ons hotel konden we amper onze backpack afdoen en even rusten, van alle kanten werden ons tours aangeboden voor de komende dagen. We keken elkaar aan, dachten hetzelfde en liepen naar de hoteleigenaar: Je mag zeker iets voor ons regelen, we willen hier weg, morgenochtend, naar het eiland Phu Quoc om te chillen op het strand! De tourmannetjes met open mond achterlatend, maar wij voelden ons goed.

NB: Dank aan Laura, die mijn schrijfstijl gedeeltelijk heeft overgenomen en de dagboek stukken deels van haar zijn :)  Wij zijn niet altijd zo negatief, het staat gewoon leuk in het dagboek, en de humor maakt het wereldreizen voor ons soms wat dragelijker op de lastige en vermoeiende momenten wanneer we er even doorheen zitten (en jullie allemaal missen), maar dit duurt meestal maar iets van 2- 3 dagen…